fa نقش گیرنده‌های محیطی گلیسین در اخذ غذای وابسته به گیرنده‌های کانابینوئیدی عمومى General كاربردي Applicable <p dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi:embed;"><strong><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف: </span></span></strong><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">گیرنده‌های محیطی کانابینوئید و گلیسین در کنترل اخذ غذا نقش دارند. در این بررسی تداخل احتمالی این دو گیرنده در اخذ غذا بررسی شد. </span></span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi:embed;"><strong><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">روش‌ها</span></span></strong><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> : این تحقیق تجربی بر روی چهل سر موش صحرایی نر نژاد ویستار انجام شد. در مرحله اول، اثر تجویز همزمان گلیسین (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">mg/kg</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> 100) و</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> آراشیدونیل-2- کلراتیل آمید</span></span> <span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">)</span></span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">ACEA</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">)</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> آگونیست </span></span><span style="font-family:b nazanin;">گیرنده</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">‌</span></span><span style="font-family:b nazanin;">های</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">CB1</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> (</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">mg</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">/</span></span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">kg</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> 1) ، در مرحله دوم اثر پیش تزریق استریکنین هیدروکلرید ( آنتاگونیست رقابتی گیرنده</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">‌</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">های پس سیناپسی گلیسین) با دوز</span></span> <span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">01/0</span></span> <span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">بر اخذ غذای ناشی از </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">ACEA</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> ، در مرحله سوم اثر پیش تزریق </span></span><span style="font-family:b nazanin;">281</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">AM</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">&nbsp; (آنتا&shy;گونیست گیرنده‌های </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">CB1</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">) با دوز </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">mg</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">/</span></span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">kg</span></span> <span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">5/0</span></span> <span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">بر رفتار تغذیه</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">‌</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">ای ناشی از گلیسین بررسی شد و نهایتا در مرحله چهارم اثر متقابل </span></span><span style="font-family:b nazanin;">281</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">AM</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> و استریکنین هیدروکلرید مورد ارزیابی قرار گرفت. </span></span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi:embed;"><strong><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">نتایج</span></span></strong><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">: در مرحله اول، تزریق داخل صفاقی گلیسین اخذ غذا را به‌طور معنی‌دار افزایش داد. همچنین متعاقب تجویز افزایش معنی‌دار اخذ غذا حاصل شد</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> (0/05></span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">p</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">)</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">. تجویز همزمان گلیسین و </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">ACEA</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> نسبت به تجویز هر کدام به‌تنهایی، اثر معنی‌داری بر اخذ غذا نداشت (0/05<</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">p</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">). در مرحله دوم، پیش تزریق استریکنین نتوانست از اثر افزاینده اشتهای </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">ACEA</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> جلوگیری کند. همچنین پیش تزریق </span></span><span style="font-family:b nazanin;">281</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">AM</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> تاثیر معنی‌داری بر اخذ غذای ناشی از گلیسین نداشت. در مرحله چهارم،&nbsp; تجویز همزمان </span></span><span style="font-family:b nazanin;">281</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">AM</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> و استریکنین، اخذ غذای تجمعی را به‌طور معنی‌دار در مقایسه با تجویز هر کدام به‌تنهایی کاهش داد</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> (0/05></span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">p</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">)</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">. </span></span></p> <p dir="RTL" style="margin-bottom:6.0pt;text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi:embed;"><strong><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه‌گیری</span></span></strong><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> : تاکنون اثر گیرنده</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">&shy;</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">های کانابینوئید </span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;">CB1</span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;"> بر رفتار تغذیه</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">‌</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">ای ناشی از گلیسین بررسی نشده است. در بررسی حاضر با وجود برخی اثرات هم</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">‌</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">افزایی، به</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">‌</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">نظر می</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">‌</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">رسد گلیسین و کانابینوئیدها هر کدام از مسیرهای عصبی جداگانه اشتها را افزایش می</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:12.0pt;">‌</span></span></span><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:12.0pt;">دهند.</span></span></p> <p><strong><em>Background & Aim</em></strong><em>:</em> Peripheral cannabinoid and glycine receptors are involved in food intake regulation. This study was conducted to investigate the possible interaction between these two receptors in regulating food intake.</p> <p><strong><em>Methods</em></strong>: This is an experimental study which was conducted on forty male Wistar rats. In the first phase of the experiment, the rats simultaneously received intraperitoneal injections of arachidonyl-2&#39;-chloroethylamid (ACEA), CB1 cannabinoid receptor agonist (1 mg/kg) and glycine (100 mg/kg). In the second phase, the effect of intraperitoneal pretreatment with strychnine hydrochloride (post synaptic glycine receptor antagonist) with a dose of 0.01 mg/kg on ACEA, induced feeding was investigated. In the third phase, the impact of intraperitoneal pretreatment with AM281 with a dose of 0.5 mg/kg (CB1 receptor antagonist), glycine induced feeding behaviors was surveyed. Finally, in the fourth phase, the interaction effect of AM281 and strychnine hydrochloride was evaluated.&nbsp;</p> <p><strong><em>Results</em></strong>: In the first step, intraperitoneal injection of glycine significantly increased food intake. Also, following the administration, food intake significantly increased (p˂0.05). Co-injection of glycine and ACEA had no significant effect on food intake compared to the sole injection of each agent (p˃0.05). In the second step, intraperitoneal pretreatment with strychnine hydrochloride had no significant effect on ACEA-induced hyperphagia. Furthermore, intraperitoneal pretreatment with AM281 did not affect glycine induced feeding. In the fourth phase, co-administration of AM281 and strychnine hydrochloride significantly decreased cumulative food intake compared to the sole administration of each agent (p˂0.05).&nbsp;</p> <p><strong><em>Conclusion</em></strong>: The interaction between peripheral CB1 cannabinoid receptors and glycine receptors has not been investigated so far. In the present study, despite some synergistic effects, it seems that glycine and cannabinoid receptors can cause hyperphagia through independent neuronal pathways.</p> گیرنده‌های کانابینوئیدی CB1, موش صحرایی, گیرنده های گلیسین CB1 cannabinoid receptors, rats, glycine receptors 57 63 http://jms.thums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-32&slc_lang=fa&sid=1 Mohammad Reza Hajinezhad محمد‌رضا حاجی‌نژاد maryamtatary@yahoo.com 10031947532846006509 10031947532846006509 No University of Zabol دانشه زابل Abbas Jamshidian عباس جمشیدیان jamshidian@uoz.ac.ir 10031947532846006510 10031947532846006510 Yes University of Zabol دانشگاه زابل Mohammad ebrahim Akbari محمدابراهیم اکبری maryamtatary@yahoo.com 10031947532846006511 10031947532846006511 No University of Zabol دانشگاه زابل